319. W jaki sposób udziela biskup Sakramentu Bierzmowania?

Biskup udziela Sakramentu Bierzmowania w następujący sposób: kładzie rękę na głowie każdego z osobna i namaszcza jego czoło Krzyżmem św. mówiąc: "Znaczę się znakiem krzyża i umacniam cię Krzyżmem zbawienia w imię Ojca i Syna i Ducha Świętego. Amen".


(Cz. 3, II. 3 Istota Sakramentu Bierzmowania, s.109)

318. Kto udziela Sakramentu Bierzmowania?

Sakramentu Bierzmowania udziela w zasadzie biskup, a w nadzwyczajnych wypadkach kapłan, któremu władza kościelna dała pozwolenie.
Ojciec św. udziela tej władzy kapłanom zwyczajnym, misjonarzom oraz niektórym kapłanom zarządzającym diecezją.
Ostatni dekret Ojca św. pozwala księżom proboszczom udzielać Sakramentu Bierzmowania ciężko chorym, jeśli tego Sakramentu jeszcze nie przyjęli.

(Cz. 3, II. 3 Istota Sakramentu Bierzmowania, s.109)

317. Co to jest Bierzmowanie?

Bierzmowanie jest to Sakrament, w którym Duch Święty umacnia chrześcijanina, aby swoją wiarę mężnie wyznawał, bronił jej i według niej żył. Sakrament Bierzmowania nie jest koniecznie potrzebny do zbawienia, ale kto może, a nie chce go przyjąć, grzechy, bo lekceważy Sakrament św., który Jezus Chrystus ustanowił dla naszego zbawienia.

 (Cz. 3, II. 3 Istota Sakramentu Bierzmowania, s.109)

316. Jakie przyrzeczenia składamy przy Chrzcie św.?

Przy Chrzcie św.:
1. wyrzekamy się szatana i spraw jego, czyli grzechów,
2. przyrzekamy wierzyć we wszystko, co Bóg objawił.

***
Rodzice chrzestni składają obietnice w zastępstwie dzieci. Są oni ze swymi dziećmi chrzestnymi duchowo spokrewnieni.

Obrzędy Chrztu św. odbywają się w następujący sposób: rodzice chrzestni zatrzymują się z dzieckiem w przedsionku kościoła, bo nie należy ono jeszcze do Kościoła katolickiego.

Na wstępie ceremonii Chrztu św. kapłan pyta: "Czego żądacie od Kościoła Bożego?" Rodzice chrzestni odpowiadają: "Wiary". Kapłan: "Wiara co ci daje?" Odpowiedź: "Żywot wieczny". Kapłan: "Jeżeli chcesz wejść do żywota wiecznego, chowaj przykazania"...

Następnie kapłan trzykrotnie tchnie na twarz dziecka i znaczy je znakiem krzyża św., kładzie też rękę na jego głowie na znak, że Kościół bierze je odtąd pod swoja opiekę. Daje mu do ust szczyptę soli na znak, by się strzegło grzechu, zaklina ducha złego, by mu nie szkodził, i wprowadza je do kościoła - po drodze rodzice chrzestni odmawiają: "Wierzę w Boga Ojca" i "Ojcze nasz". Przy chrzcielnicy kapłan dotyka nosa i uszu dziecka mówi: "Effeta" tj. "Otwórz się". Potem kapłan pyta: "Odrzekasz się ducha złego?" Odpowiedź: "Odrzekam". Kapłan namaszcza dziecko na piersiach i na plecach olejem katechumenów i pyta: "Wierzysz w Boga Ojca Wszechmogącego, Stworzyciela nieba i ziemi?" Odpowiedź: "Wierzę". Kapłan: "Wierzysz e Jezusa Chrystusa?" Odpowiedź: "Wierzę". "Wierzysz w Ducha Świętego?" Odpowiedź: "Wierzę". Teraz dokonuje kapłan właściwego Chrztu św. polewając trzykrotnie ruchem w kształcie krzyża głowę chrzczonego wodą chrzcielną i mówi równocześnie słowa: "NN ja ciebie chrzczę w Imię Ojca i Syna i Ducha Świętego:, a ojciec i matka chrzestni kładą na nim rękę na znak, że je przyjmują w opiekę.

Po chrzcie kapłan namaszcza czubek głowy dziecka Krzyżmem św. przypominając mu, że jest dzieckiem Boga, i wkłada na jego głowę białą szatę, symbol łaski uświęcającej, którą na Chrzcie św. otrzymał. W końcu wręcza rodzicom zapaloną świecę zachęcając nowo ochrzczonego by strzegł nieskalaności swej duszy.

Obietnice złożone przy Chrzcie św. odnawiamy przy pierwszej Komunii św.

(Cz. 3, II. 2 Przyrzeczenie składane przy Chrzcie św., s.108)

315. Jakich łask udziela Chrzest św.?

Chrzest św. udziela następujących łask:
1. odpuszcza grzech pierworodny i wszystkie grzechy uczynkowe przed Chrztem popełnione,
2. odpuszcza karę wieczną i całą karę doczesną,
3. daje łaskę uświęcającą i prawo do łask uczynkowych, potrzebnych do życia chrześcijańskiego (łaska sakramentalna),
4. pozostawia na duszy niezatarte znamię chrześcijaństwa i wprowadza do Kościoła katolickiego.

 (Cz. 3, II. 2 Łaski udzielane przez Chrzest św., s.107)

314. W jaki sposób udziela się Chrztu św.?

Chrztu św. udziela się przez trzykrotne polanie głowy chrzczonego wodą święconą lub zwyczajnie, mówiąc: "N. N. ja ciebie chrzczę w imię Ojca i Syna i Ducha Świętego".
Dzieci przedwcześnie urodzone lub chorowite, którym grozi śmierć, należy ochrzcić bezzwłocznie nie oczekując na uroczysty obrzęd Chrztu św., który musi być dopełniony później. W takich wypadkach każdy może dokonać Chrztu św. zwykłą wodą, wymawiając następujące słowa sakramentalne: "N. N. ja ciebie chrzczę w Imię Ojca i Syna i Ducha Świętego".

 (Cz. 3, II. 2 Istota Chrztu św., s.107)

313. Kto udziela Sakramentu Chrztu?

Biskup, kapłan lub diakon udzielają zwykle Chrztu św., lecz w nagłej potrzebie może ochrzcić każdy człowiek.

 (Cz. 3, II. 2 Istota Chrztu św., s.107)

312. Kiedy Chrystus ustanowił Chrzest?

Chrystus ustanowił Chrzest po swoim Zmartwychwstaniu, gdy powiedział do Apostołów:
"Idąc tedy nauczajcie wszystkie narody, chrzcząc je w imię Ojca i Syna i Ducha Świętego". (Mat. 28,19)

 (Cz. 3, II. 2 Istota Chrztu św., s.107)

311. Dlaczego Chrzest św. jest najpotrzebniejszym Sakramentem?

Chrzest św. jest najpotrzebniejszym Sakramentem, bo bez Chrztu św. nie można być zbawionym.
"Kto uwierzy i ochrzci się zbawion będzie, a kto nie uwierzy będzie potępiony". (Mar. 16,16).

***
Chrzest z wody może być zastąpiony Chrztem krwi albo Chrztem pragnienia. Chrzest krwi jest wówczas, gdy człowiek nieochrzczony oddaje życie za wiarę chrześcijańską (np. dzieci betlejemskie). Chrzest pragnienia uzyskuje ten, kto chce Sakrament Chrztu przyjąć, a nie ma możliwości być ochrzczonym, kto nie o Chrzcie, ale miłuje Boga całym sercem i jest gotów uczynić wszystko, czego Bóg żąda dla zbawienia duszy.
Nie wszyscy więc, którzy nie przyjęli Sakramentu Chrztu, będą odrzuceni przez Boga, może bowiem ktoś nie należeć zewnętrznie do Kościoła, a należeć wewnętrznie, czyli duchowo.

 (Cz. 3, II. 2 Istota Chrztu św., s.107)

310. Dlaczgo Chrzest św. jest pierwszym Sakramentem?

Chrzest św. jest pierwszym Sakramentem, gdyż przez Chrzest rodzimy się dla życia nadprzyrodzonego, zdobywając zdolność uczestniczenia w dalszym życiu sakramentalnym Kościoła.
Przed Chrztem nie można żadnego Sakramentu ważnie przyjąć.

 (Cz. 3, II. 2 Istota Chrztu św., s.106)

309. Co to jest Chrzest św.?

Chrzest św. jest to pierwszy i najpotrzebniejszy Sakrament, który gładzi grzech pierworodny, daje nam życie nadprzyrodzone i czyni nas członkami Kościoła katolickiego.
"Jeśli się kto nie odrodzi z wody i z Ducha Świętego, nie może wnijść do Królestwa Bożego". (Jan 3,5)

***
Chrzest św. jest Sakramentem bo
1) ustanowił go Chrystus,
2) jest znakiem widzialnym,
3) daje łaskę Bożą.
Te trzy czynniki muszą być w każdym Sakramencie. Przez narodzenie otrzymujemy życie naturalne, a przez Chrzest św. życie nadprzyrodzone i zdolność do przyjmowania innych Sakramentów św.

 (Cz. 3, II. 2 Istota Chrztu św., s.106)

308. Jak powinniśmy przyjmować Sakramenty św.?

Sakramenty św. powinniśmy przyjmować pobożnie i z należytym przygotowaniem.

***
Sakramenty św. udzielają nam łaski na mocy ustanowienia sakramentu samego Jezusa Chrystusa. Ten kto niegodnie przyjmuje Sakramenty św. popełnia ciężki grzech świętokradztwa.

 (Cz. 3, II. 1 Rodzaje Sakramentów, s.106)

307. Które Sakramenty można przyjmować tylko raz w życiu?

Raz w życiu można przyjmować Sakrament Chrztu, Bierzmowania i Kapłaństwa, bo pozostawiają one na duszy niezatarte znamię, czyli charakter sakramentalny.

***
Sakrament Chrztu pozostawia na duszy znamię chrześcijanina, Bierzmowanie - znamię rycerza Chrystusowego, a Kapłaństwo znamię kapłana Chrystusowego, czyli pośrednika między Bogiem a ludźmi.

 (Cz. 3, II. 1 Rodzaje Sakramentów, s.106)

306. Jak dzielimy Sakramenty św.?

Sakramenty św. dzielimy na Sakramenty żywych i umarłych oraz na takie, które można przyjmować jednorazowo lub kilkakrotnie.
Sakramentami umarłych jest Chrzest i Pokuta. Sakramenty te nazywamy Sakramentami umarłych dlatego, że przyjmujemy je zazwyczaj w stanie grzechu ciężkiego, który jest śmiercią duszy.
Pozostałe pięć Sakramentów św. są to tak zwane Sakramenty żywych, bo możemy je przyjmować tylko w stanie łaski uświęcającej.

 (Cz. 3, II. 1 Rodzaje Sakramentów, s.105-106)

305. Ile Sakramentów ustanowił Chrystus?

Chrystus ustanowił siedem Sakramentów: Chrzest, Bierzmowanie, Najświętszy Sakrament, Pokuta, Ostatnie namaszczenie, Kapłaństwo i Małżeństwo.

***
Skutek Sakramentów św. wynika z ustanowienia Chrystusa, a nie zależy od tego, czy kapłan, który Sakramentu udziela jest w stanie łaski uświęcającej.
Podobnie jak lekarz, choćby sam był chory, może uleczyć pacjenta.

(Cz. 3, II. 1 Określenie Sakramentu, s.105)

304. Co jest potrzebne, aby Sakrament był ważny?

Do ważności Sakramentu potrzeba, aby udzielający go w intencji czynienia tego, co Kościół czyni, użył właściwych dla danego Sakramentu słów i materii, które stanowią znak widzialny Sakramentu.

***
Materię Sakramentu stanowią: woda, olej itp. Słowa, czyli forma Sakramentu jest to formuła, którą udzielający wypowiada jednocześnie z użyciem materii.

(Cz. 3, II. 1 Określenie Sakramentu, s.105)

303. Co to jest Sakrament?

Sakrament jest to znak widzialny, który z ustanowienia Pana Jezusa daje nam łaskę Bożą.
Do istoty zatem każdego Sakramentu należy:
1. że jest ustanowiony przez Chrystusa,
2. że jest znakiem widzialnym,
3. że daje łaskę Bożą.
 
(Cz. 3, II. 1 Określenie Sakramentu, s.105)

302. Przez co możemy odzyskać utraconą łaskę uświęcającą?

Utraconą łaskę uświęcającą możemy odzyskać przez Sakrament Pokuty, żal doskonały i doskonałą miłość ku Bogu.

***
Należy cenić łaskę, bo ona jest największym darem Boga. Gdy jesteśmy w stanie łaski uświęcającej, każdy nasz czyn najdrobniejszy z myślą o Bogu spełniony, nawet spoczynek, posiłek i godziwą rozrywką liczy nam Bóg jako zasługę na żywot wieczny.
Pamiętajmy o tych słowach, które nam mówił kapłan bezpośrednio po Chrzcie św., dając nam białą szatę:
"Weź tę szatę białą i strzeż jej przez całe życie, byś w niej mógł stanąć przed trybunałem Chrystusowym".

(Cz. 3, I. 1 Uzyskanie, utrata i odzyskanie łaski, s.104)

301. Przez co pomnażamy w sobie łaskę uświęcającą?

Łaskę uświęcającą pomnażamy przez Sakramenty św., modlitwy i pełnienie dobrych uczynków.

***
Dobre uczynki wykonane w stanie łaski i w dobrej intencji wysługują nam pomnożenie łaski Bożej na ziemi i chwały w niebie, a wykonane w stanie grzechu śmiertelnego ale w dobrej intencji, wypraszają nam łaskę Bożą uczynkową do nawrócenia się z grzechów.

(Cz. 3, I. 1 Uzyskanie, utrata i odzyskanie łaski, s.104)

300. Co tracimy wraz z łaską uświęcającą?

Wraz z łaską uświęcającą tracimy wszystkie zasługi i prawo do szczęścia wiecznego, a zasługujemy na karę wieczną.

***
Łaska uświęcająca pozostaje stale w duszy wolnej od grzechu ciężkiego, a łaskę uczynkową daje Bóg nową do każdego dobrego uczynku. Łaskę uczynkową daje Bóg wszystkim ludziom, nawet nie chrześcijanom, a łaskę uświęcającą tylko tym, którzy przyjmują Sakramenty św. lub doskonale żałują za grzechy.
Wszyscy ludzie żyjący w łasce uświęcającej tworzą Mistyczne Ciało Chrystusa, biorą udział w modlitwach i zasługach całego Kościoła: walczącego o zbawienie na ziemi, triumfującego w zbawieniu w niebie i cierpiącego w tęsknocie za zbawieniem w czyśćcu.
Łaska Boża nadaje czynom naszym wartość nadprzyrodzoną, tak, że przez nie możemy sobie wysłużyć szczęście nieskończone, czyli posiadanie Boga na wieki.

(Cz. 3, I. 1 Uzyskanie, utrata i odzyskanie łaski, s.104)

299. Kiedy człowiek traci łaskę uświęcającą?

Człowiek traci łaskę uświęcającą, gdy popełni grzech śmiertelny.

(Cz. 3, I. 1 Uzyskanie, utrata i odzyskanie łaski, s.104)

298. Kiedy po raz pierwszy otrzymujemy łaskę uświęcającą?

Łaskę uświęcającą otrzymujemy po raz pierwszy w Sakramencie Chrztu św.

(Cz. 3, I. 1 Skutki łaski uświęcającej, s.103)

297. Co sprawia w duszy łaska uświęcająca?

Łaska uświęcająca uzdalnia naturę ludzką do współżycia z nieskończoną naturą Boga:
1. oczyszcza duszę z grzechów i czyni ją świętą,
2. czyni nas dziećmi Bożymi i daje nam prawo do szczęścia wiecznego,
3. czyni duszę świątynią Ducha Świętego i uczestnikiem natury Bożej,
4. czyni duszę zdolną do wykonania uczynków zasługujących na nagrodę wieczną.

"Patrzcie, jaką miłość okazał nam Ojciec, żeśmy zostali nazwani dziećmi Bożymi i że nimi jesteśmy". (I. Jan 3, 1).

(Cz. 3, I. 1 Skutki łaski uświęcającej, s.103)