Katolicy zawierają związek małżeński wobec księdza proboszcza lub księdza przez niego upoważnionego oraz wobec dwóch świadków.
Sakramentu Małżeństwa udzielają sobie nawzajem sami narzeczeni, wyrażając swą zgodę na wspólne pożycie. Kapłan jest tylko świadkiem, ale takim, którego obecność jest konieczna do ważności Sakramentu. Biskup błogosławi małżeństwa na terenie swojej diecezji, proboszcz na terenie swojej parafii, inny zaś kapłan z upoważnienia proboszcza lub biskupa.
***
W wyjątkowych wypadkach np. w czasie wojny lub w niebezpieczeństwie śmierci, gdy nie ma dostępu do proboszcza przez dłuższy czas, świadkiem ślubu może być jakikolwiek ksiądz, a gdyby i księdza nie było, wystarczają świadkowie spośród wiernych.
Katolicy będąc członkami Kościoła są równocześnie obywatelami Państwa. Dlatego winni, niezależnie od ślubu kościelnego, zawierać związek małżeński także wg przepisów prawa cywilnego, przed urzędnikiem stanu cywilnego, co daje ich związkowi moc obowiązującą wobec Państwa. Formę i skutki prawne tego związku określa ustawa państwowa z dnia 27 czerwca 1950 r.
(Cz. 3, II. 8 Istota Sakramentu Małżeństwa, s.134)
czwartek, 1 marca 2018
środa, 28 lutego 2018
390. Kto ustanowił Sakrament Małżeństwa?
Małżeństwo ustanowił Bóg w raju, a Jezus Chrystus podniósł je do godności Sakramentu.
(Cz. 3, II. 8 Istota Sakramentu Małżeństwa, s.134)
(Cz. 3, II. 8 Istota Sakramentu Małżeństwa, s.134)
wtorek, 27 lutego 2018
389. Co to jest Sakrament Małżeństwa?
Małżeństwo jest to Sakrament, w którym dwoje chrześcijan stanu wolnego zawiera ze sobą nierozerwany związek i otrzymuje łaski do wiernego wypełniania przyjętych obowiązków.
"Dlatego opuści człowiek ojca i matkę i złączy się z żoną swoją i będą dwoje w jednym ciele. A tak już nie są dwoje, ale jedno ciało". (Rodz. 2-24).
"Tajemnica to wielka jest, a ja mówię w Chrystusie i Kościele" (Efez. 5, 31-32).
(Cz. 3, II. 8 Istota Sakramentu Małżeństwa, s.134)
"Dlatego opuści człowiek ojca i matkę i złączy się z żoną swoją i będą dwoje w jednym ciele. A tak już nie są dwoje, ale jedno ciało". (Rodz. 2-24).
"Tajemnica to wielka jest, a ja mówię w Chrystusie i Kościele" (Efez. 5, 31-32).
(Cz. 3, II. 8 Istota Sakramentu Małżeństwa, s.134)
poniedziałek, 26 lutego 2018
O Sakramencie Małżeństwa
Bóg stwarzając dwoje ludzi związał ich ze sobą nierozerwalnie i jakoby podzielił się z nimi swoją wszechmocą by mogli dawać życie nowym ludziom. W ten sposób ustanowił Bóg w raju i pobłogosławił pierwszy związek małżeński.
"Rośnijcie i mnóżcie się i napełniajcie ziemię" (Rodz.1-22). W Nowym Zakonie podniósł Jezus Chrystus związek małżeński do godności Sakramentu, uświęcił go, to jest związał z nim łaskę uświęcającą i łaskę uczynkową, a tym samym poddał małżeństwo pod władzę Kościoła katolickiego.
(Cz. 3, II. 8 Istota Sakramentu Małżeństwa, s.133-134)
"Rośnijcie i mnóżcie się i napełniajcie ziemię" (Rodz.1-22). W Nowym Zakonie podniósł Jezus Chrystus związek małżeński do godności Sakramentu, uświęcił go, to jest związał z nim łaskę uświęcającą i łaskę uczynkową, a tym samym poddał małżeństwo pod władzę Kościoła katolickiego.
(Cz. 3, II. 8 Istota Sakramentu Małżeństwa, s.133-134)
niedziela, 25 lutego 2018
388. Jakie są stopnie w Sakramencie Kapłaństwa?
W Sakramencie Kapłaństwa są cztery stopnie niższe - (ostiariusza, lektora, egzorcysty i akolity) i cztery wyższe: (subdiakona, diakona, kapłana i biskupa).
***
O dobrych kapłanów trzeba się modlić często, a zwłaszcza w kwartałowe suche dni. Kapłanem może zostać ten, kto ma od Boga powołanie do tego stanu.
Prawdziwy chrześcijanin - katolik wysoko ceni kapłanów, jest im posłuszny w rzeczach odnoszących się do zbawienia duszy i modli się za nich. Katolicka rodzina uważa sobie za zaszczyt, gdy kogoś spośród członków Bóg powołuje do kapłaństwa. I Kościół, i społeczeństwo potrzebują licznych, światłych i świątobliwych kapłanów.
"Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało". (Łuk. 10,2).
Obrzędy przy święceniach kapłańskich. Święceń kapłańskich udziela biskup podczas Mszy św. Po odczytaniu Lekcji odmawia litanię do Wszystkich Świętych, po czym kładzie ręce na głowę diakonów i modli się za nich. Następnie wkłada każdemu na ramiona stułę i ornat na znak godności kapłańskiej i namaszcza mu ręce modląc się, aby gdy cokolwiek te ręce pobłogosławią, było błogosławione, a gdy cokolwiek poświęcą, było poświęcone. Teraz podaje każdemu patenę z Hostią i Kielich z winem mówiąc: "Weźmij władzę składania ofiary Bogu i odprawienia Mszy św. tak za żywych jak za umarłych".
Nowowyświęcony kapłan od tej chwili odprawia Mszę św. wspólnie z biskupem, czyli odmawia z mszału razem z nim wszystkie modlitwy i przyjmuje Komunię św. z rąk biskupa. Po Komunii św. biskup kładzie jeszcze raz ręce na głowę nowowyświęconego kapłana i mówi:
"Weźmij Ducha Świętego, komu grzechy odpuścisz, temu będą odpuszczone, a komu zatrzymasz, temu będą zatrzymane". W końcu odbiera biskup od nowowyświęconego kapłana przyrzeczenie posłuszeństwa i uszanowania względem siebie i swoich następców, całuje go i udziela uroczystego błogosławieństwa.
Nowowyświęcony kapłan odprawia zwykłą prymicję, tj. pierwszą Mszę św., po której udziela prymicyjnego błogosławieństwa.
(Cz. 3, II. 7 Łaski udzielane przez Sakrament Kapłaństwa, s.133)
***
O dobrych kapłanów trzeba się modlić często, a zwłaszcza w kwartałowe suche dni. Kapłanem może zostać ten, kto ma od Boga powołanie do tego stanu.
Prawdziwy chrześcijanin - katolik wysoko ceni kapłanów, jest im posłuszny w rzeczach odnoszących się do zbawienia duszy i modli się za nich. Katolicka rodzina uważa sobie za zaszczyt, gdy kogoś spośród członków Bóg powołuje do kapłaństwa. I Kościół, i społeczeństwo potrzebują licznych, światłych i świątobliwych kapłanów.
"Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało". (Łuk. 10,2).
Obrzędy przy święceniach kapłańskich. Święceń kapłańskich udziela biskup podczas Mszy św. Po odczytaniu Lekcji odmawia litanię do Wszystkich Świętych, po czym kładzie ręce na głowę diakonów i modli się za nich. Następnie wkłada każdemu na ramiona stułę i ornat na znak godności kapłańskiej i namaszcza mu ręce modląc się, aby gdy cokolwiek te ręce pobłogosławią, było błogosławione, a gdy cokolwiek poświęcą, było poświęcone. Teraz podaje każdemu patenę z Hostią i Kielich z winem mówiąc: "Weźmij władzę składania ofiary Bogu i odprawienia Mszy św. tak za żywych jak za umarłych".
Nowowyświęcony kapłan od tej chwili odprawia Mszę św. wspólnie z biskupem, czyli odmawia z mszału razem z nim wszystkie modlitwy i przyjmuje Komunię św. z rąk biskupa. Po Komunii św. biskup kładzie jeszcze raz ręce na głowę nowowyświęconego kapłana i mówi:
"Weźmij Ducha Świętego, komu grzechy odpuścisz, temu będą odpuszczone, a komu zatrzymasz, temu będą zatrzymane". W końcu odbiera biskup od nowowyświęconego kapłana przyrzeczenie posłuszeństwa i uszanowania względem siebie i swoich następców, całuje go i udziela uroczystego błogosławieństwa.
Nowowyświęcony kapłan odprawia zwykłą prymicję, tj. pierwszą Mszę św., po której udziela prymicyjnego błogosławieństwa.
(Cz. 3, II. 7 Łaski udzielane przez Sakrament Kapłaństwa, s.133)
niedziela, 3 września 2017
387. Kto udziela Sakramentu Kapłaństwa?
Sakramentu Kapłaństwa udziela tylko biskup, który ma pełnię kapłaństwa, przez włożenie na wyświęcanego rąk i odmówienie odpowiednich modlitw liturgicznych.
(Cz. 3, II. 7 Władza Kapłaństwa, s.132)
(Cz. 3, II. 7 Władza Kapłaństwa, s.132)
sobota, 2 września 2017
386. Jakie łaski daje Sakrament Kapłaństwa?
Sakrament Kapłaństwa:
1. pomnaża łaskę uświęcającą,
2. pozostawia na duszy niezatarte znamię kapłana Chrystusowego,
3. udziela szczególnych łask do sprawowania urzędu kapłańskiego.
(Cz. 3, II. 7 Władza Kapłaństwa, s.132)
1. pomnaża łaskę uświęcającą,
2. pozostawia na duszy niezatarte znamię kapłana Chrystusowego,
3. udziela szczególnych łask do sprawowania urzędu kapłańskiego.
(Cz. 3, II. 7 Władza Kapłaństwa, s.132)
piątek, 1 września 2017
385. Jaką ma władzę ma kapłan?
Kapłan ma władzę:
1. odprawia Mszy św.,
2. udzielania Sakramentów św.,
3. poświęcania i błogosławienia,
4. głoszenia słowa Bożego.
(Cz. 3, II. 7 Władza Kapłaństwa, s.132)
1. odprawia Mszy św.,
2. udzielania Sakramentów św.,
3. poświęcania i błogosławienia,
4. głoszenia słowa Bożego.
(Cz. 3, II. 7 Władza Kapłaństwa, s.132)
czwartek, 31 sierpnia 2017
384. Komu Jezus Chrystus dał władzę kapłańską?
Chrystus dał władzę kapłańską Apostołom i ich następcom, tj. biskupom i kapłanom.
(Cz. 3, II. 7 Istota Sakramentu Kapłaństwa, s.132)
(Cz. 3, II. 7 Istota Sakramentu Kapłaństwa, s.132)
środa, 30 sierpnia 2017
383. Kiedy Jezus Chrystus ustanowił Sakrament Kapłaństwa?
Chrystus ustanowił Sakrament Kapłaństwa podczas Ostatniej Wieczerzy, kiedy po ustanowieniu Najśw. Sakramentu powiedział do Apostołów: "To czyńcie na moją pamiątką". (Łuk. 22,19).
(Cz. 3, II. 7 Istota Sakramentu Kapłaństwa, s.132)
(Cz. 3, II. 7 Istota Sakramentu Kapłaństwa, s.132)
wtorek, 29 sierpnia 2017
382. Co to jest Sakrament Kapłaństwa?
Kapłaństwo jest to Sakrament, który daje władzę składania ofiary Mszy św. i udzielania Sakramentów św. i łaskę do godnego jej wykonywania.
(Cz. 3, II. 7 Istota Sakramentu Kapłaństwa, s.132)
(Cz. 3, II. 7 Istota Sakramentu Kapłaństwa, s.132)
poniedziałek, 28 sierpnia 2017
O Sakramencie Kapłaństwa
Dwa ostatnie Sakramenty św. - Kapłaństwo i Małżeństwo ustanowił Chrystus dla uświęcenia rodziny i społeczeństwa. Udziela on łask potrzebnych tym chrześcijanom, którzy wstępują w stan kapłański i małżeński.
(Cz. 3, II. 7 Istota Sakramentu Kapłaństwa, s.132)
(Cz. 3, II. 7 Istota Sakramentu Kapłaństwa, s.132)
niedziela, 27 sierpnia 2017
381. Ile razy można przyjąć Ostatnie Namaszczenie?
Ostatnie Namaszczenie można przyjąć w każdej ciężkiej chorobie i w każdym nowym niebezpieczeństwie śmierci.
***
Sakrament Ostatniego Namaszczenia należy przyjmować w stanie łaski Bożej, a zatem po spowiedzi i Komunii św., a przynajmniej po wzbudzeniu żalu doskonałego, z wiarą żywą i ufnością w opiekę i pomoc Bożą.
Najbliższa rodzina i otoczenie chorego winni mu ułatwić przyjęcie Ostatnich Sakramentów św. wówczas, gdy jest jeszcze całkowicie przytomny i może te Sakramenty św. przyjąć godnie i owocnie. Wprowadzeniem chorego w błąd co do stanu jego zdrowia przez źle zrozumianą delikatność wyrządza się największą i niepowetowaną szkodę jego duszy, odbierając jej możność przyjęcia Ostatniego Namaszczenia.
Obrzędy Sakramentu Ostatniego Namaszczenia. Kapłan wchodząc do domu chorego składa bursę z Najśw. Sakramentem na przygotowanym stoliku, nakrytym białym obrusem, na którym powinien stać krucyfiks i dwie zapalone świece. Należy ponadto przygotować: wodę święconą, watę, sól i chleb oraz szklankę wody i łyżkę. Następni kropi wodą święconą dom chorego, spowiada go, udziela Komunii św., Ostatniego Namaszczenia i daje odpust zupełny. Na czas spowiedzi chorego wszyscy winni opuścić jego pokój i razem odmawiać modlitwy. Po ukończeniu spowiedzi wracają i klęcząc modlą się w milczeniu na intencję chorego.
(Cz. 3, II. 6 Łaski udzielane przez ten Sakrament, s.131-132)
***
Sakrament Ostatniego Namaszczenia należy przyjmować w stanie łaski Bożej, a zatem po spowiedzi i Komunii św., a przynajmniej po wzbudzeniu żalu doskonałego, z wiarą żywą i ufnością w opiekę i pomoc Bożą.
Najbliższa rodzina i otoczenie chorego winni mu ułatwić przyjęcie Ostatnich Sakramentów św. wówczas, gdy jest jeszcze całkowicie przytomny i może te Sakramenty św. przyjąć godnie i owocnie. Wprowadzeniem chorego w błąd co do stanu jego zdrowia przez źle zrozumianą delikatność wyrządza się największą i niepowetowaną szkodę jego duszy, odbierając jej możność przyjęcia Ostatniego Namaszczenia.
Obrzędy Sakramentu Ostatniego Namaszczenia. Kapłan wchodząc do domu chorego składa bursę z Najśw. Sakramentem na przygotowanym stoliku, nakrytym białym obrusem, na którym powinien stać krucyfiks i dwie zapalone świece. Należy ponadto przygotować: wodę święconą, watę, sól i chleb oraz szklankę wody i łyżkę. Następni kropi wodą święconą dom chorego, spowiada go, udziela Komunii św., Ostatniego Namaszczenia i daje odpust zupełny. Na czas spowiedzi chorego wszyscy winni opuścić jego pokój i razem odmawiać modlitwy. Po ukończeniu spowiedzi wracają i klęcząc modlą się w milczeniu na intencję chorego.
(Cz. 3, II. 6 Łaski udzielane przez ten Sakrament, s.131-132)
środa, 26 października 2016
380. Kto powinien przyjąć Sakrament Ostatniego Namaszczenia?
Sakrament Ostatniego Namaszczenia powinien przyjąć każdy katolik poważnie chory.
(Cz. 3, II. 6 Łaski udzielane przez ten Sakrament, s.131)
(Cz. 3, II. 6 Łaski udzielane przez ten Sakrament, s.131)
wtorek, 25 października 2016
379. W jaki sposób udziela kapłan Sakramentu Ostatniego Namaszczenia?
Kapłan namaszcza zmysły chorego Olejem dla chorych i modli się:
"Przez to święte namaszczenie i przez najłaskawsze miłosierdzie swoje, niech ci Bóg odpuści cokolwiek przewiniłeś wzrokiem... słuchem... powonieniem... mową... dotykiem... "
***
Olej dla chorych podobnie jak Krzyżmo św. i Olej katechumenów poświęca biskup uroczyście w każdy Wielki Czwartek.
(Cz. 3, II. 6 Łaski udzielane przez ten Sakrament, s.131)
"Przez to święte namaszczenie i przez najłaskawsze miłosierdzie swoje, niech ci Bóg odpuści cokolwiek przewiniłeś wzrokiem... słuchem... powonieniem... mową... dotykiem... "
***
Olej dla chorych podobnie jak Krzyżmo św. i Olej katechumenów poświęca biskup uroczyście w każdy Wielki Czwartek.
(Cz. 3, II. 6 Łaski udzielane przez ten Sakrament, s.131)
poniedziałek, 24 października 2016
378. Jakie łaski daje Sakrament Ostaniego Namaszczenia?
Bóg przez Sakrament Ostatniego Namaszczenia
1. pomnaża łaskę uświęcającą,
2. gładzi grzechy powszednie i kary doczesne, a niekiedy i grzechy śmiertelne (jeśli chory nie może się spowiadać),
3. daje duchowe pokrzepienie w chwili choroby i w chwili śmierci,
4. przynosi często ulgę w chorobie, a niekiedy przywraca zdrowie.
(Cz. 3, II. 6 Łaski udzielane przez ten Sakrament, s.130-131)
1. pomnaża łaskę uświęcającą,
2. gładzi grzechy powszednie i kary doczesne, a niekiedy i grzechy śmiertelne (jeśli chory nie może się spowiadać),
3. daje duchowe pokrzepienie w chwili choroby i w chwili śmierci,
4. przynosi często ulgę w chorobie, a niekiedy przywraca zdrowie.
(Cz. 3, II. 6 Łaski udzielane przez ten Sakrament, s.130-131)
niedziela, 23 października 2016
377. Co to jest Sakrament Ostatniego Namaszczenia?
Ostatnie Namaszczenie jest to Sakrament, w którym ciężko chory otrzymuje szczególne łaski dla duszy, ulgę w cierpieniu, a niekiedy przywrócenie życia.
(Cz. 3, II. 6 Istota Sakramentu Ostatniego Namaszczenia, s.130)
(Cz. 3, II. 6 Istota Sakramentu Ostatniego Namaszczenia, s.130)
poniedziałek, 17 października 2016
O Sakramencie Ostatniego Namaszczenia
Jezus Chrystus, który w Sakramentach św. daje nam pomoc duchową we wszystkich ważnych chwilach życia, nie odmawia nam sakramentalnej pomocy w chwili śmierci. W liście św. Jakuba Apostoła czytamy:
"Choruje kto między wami? Niech wezwie kapłanów Kościoła i niechaj się nad nim modlą, namaszczając go olejem w imię Pańskie. A modlitwa płynąca z wiary uzdrowi chorego i ulży mu Pan, a jeśliby był w grzechach, zostaną mu odpuszczone". (Jak. 5,14-15). Stąd widzimy, że Sakrament Namaszczenia był przez Chrystusa ustanowiony, gdyż św. Jakub mówi o Nim jako o czymś znanym i praktykowanym.
(Cz. 3, II. 6 O Sakramencie Ostatniego Namaszczenia, s.129-130)
"Choruje kto między wami? Niech wezwie kapłanów Kościoła i niechaj się nad nim modlą, namaszczając go olejem w imię Pańskie. A modlitwa płynąca z wiary uzdrowi chorego i ulży mu Pan, a jeśliby był w grzechach, zostaną mu odpuszczone". (Jak. 5,14-15). Stąd widzimy, że Sakrament Namaszczenia był przez Chrystusa ustanowiony, gdyż św. Jakub mówi o Nim jako o czymś znanym i praktykowanym.
(Cz. 3, II. 6 O Sakramencie Ostatniego Namaszczenia, s.129-130)
niedziela, 16 października 2016
376. Jakie warunki trzeba wypełnić, aby dostąpić odpustu?
Aby dostąpić odpustu trzeba:
1. być w stanie łaski uświęcającej, tj. być bez grzechu śmiertelnego,
2. wykonać dokładnie uczynki nakazane przez Kościół dla uzyskania odpustu,
3. mieć intencję uzyskania odpustu.
***
Miarą odpustów cząstkowych jest wymiar pokuty publicznej w pierwszych wiekach. Odpust np. 100 dni oznacza, że otrzymujemy odpuszczenie tylu kar doczesnych, ile miałby odpuszczone grzesznik za 100 dni osobistej pokuty publicznej według zasad pokutnych stosowanych w Kościele w pierwszych wiekach.
Warunkiem uzyskania odpustu zupełnego są: spowiedź i Komunia św., spełnienie dokładnie warunku specjalnie dla tego odpustu wyznaczonego (np. może to być pielgrzymka, modlitwa, nawiedzenia kościołów etc.) oraz modlitwa według intencji Ojca św.
W obecnej praktyce pokutnej Kościoła ogłaszane są co 25 lat odpusty jubileuszowe, które dają możność uzyskania odpustu zupełnego w ciągu całego roku.
Z odpustów zupełnych dostępnych zawsze należy wymienić odpust za odmówienie po Komunii św. (jedna spowiedź wystarczy w tym wypadku do kilku odpustów) klęcząc przed wizerunkiem Ukrzyżowanego modlitwy: "Oto ja, o dobry i najsłodszy Jezu"... (patrz dodatek Modlitwy) z dodaniem modlitwy według intencji Ojca św. (przynajmniej jedno Ojcze nasz, Zdrowaś Maryja i Chwała Ojcu).
Wymienić należy również odpust zupełny tzw. toties quoties, to znaczy, że odpust ten (zresztą tylko uzyskiwany dla zmarłych) można otrzymać po jednej spowiedzi i jednej Komunii św. tyle razy danego dnia, ile razy w tym dniu nawiedzi się kościół odmawiając według intencji Ojca św. 6 Ojcze nasz, 6 Zdrowaś Maryjo, 6 Chwała Ojcu. Odpust ten związany jest z dniem 2 sierpnia (nazywa się Porcjunkula) i z Dniem Zadusznym
Odpust zupełny możemy uzyskiwać wielokrotnie w życiu, ponieważ nikt nie może mieć pewności, że w danym czasie uzyskał go całkowicie. Kościół bowiem w odpustach daje za nas zasługi Świętych Pańskich, ale w jakim stopniu Bóg je przyjmuje, zależne to jest od miłosierdzia Bożego i naszej gorliwości przy spełnianiu warunków odpustu.
Odpusty można uzyskać dla siebie albo przekazywać je za zmarłych w czyśćcu.
(Cz. 3, II. 5 Odpusty, s.129)
1. być w stanie łaski uświęcającej, tj. być bez grzechu śmiertelnego,
2. wykonać dokładnie uczynki nakazane przez Kościół dla uzyskania odpustu,
3. mieć intencję uzyskania odpustu.
***
Miarą odpustów cząstkowych jest wymiar pokuty publicznej w pierwszych wiekach. Odpust np. 100 dni oznacza, że otrzymujemy odpuszczenie tylu kar doczesnych, ile miałby odpuszczone grzesznik za 100 dni osobistej pokuty publicznej według zasad pokutnych stosowanych w Kościele w pierwszych wiekach.
Warunkiem uzyskania odpustu zupełnego są: spowiedź i Komunia św., spełnienie dokładnie warunku specjalnie dla tego odpustu wyznaczonego (np. może to być pielgrzymka, modlitwa, nawiedzenia kościołów etc.) oraz modlitwa według intencji Ojca św.
W obecnej praktyce pokutnej Kościoła ogłaszane są co 25 lat odpusty jubileuszowe, które dają możność uzyskania odpustu zupełnego w ciągu całego roku.
Z odpustów zupełnych dostępnych zawsze należy wymienić odpust za odmówienie po Komunii św. (jedna spowiedź wystarczy w tym wypadku do kilku odpustów) klęcząc przed wizerunkiem Ukrzyżowanego modlitwy: "Oto ja, o dobry i najsłodszy Jezu"... (patrz dodatek Modlitwy) z dodaniem modlitwy według intencji Ojca św. (przynajmniej jedno Ojcze nasz, Zdrowaś Maryja i Chwała Ojcu).
Wymienić należy również odpust zupełny tzw. toties quoties, to znaczy, że odpust ten (zresztą tylko uzyskiwany dla zmarłych) można otrzymać po jednej spowiedzi i jednej Komunii św. tyle razy danego dnia, ile razy w tym dniu nawiedzi się kościół odmawiając według intencji Ojca św. 6 Ojcze nasz, 6 Zdrowaś Maryjo, 6 Chwała Ojcu. Odpust ten związany jest z dniem 2 sierpnia (nazywa się Porcjunkula) i z Dniem Zadusznym
Odpust zupełny możemy uzyskiwać wielokrotnie w życiu, ponieważ nikt nie może mieć pewności, że w danym czasie uzyskał go całkowicie. Kościół bowiem w odpustach daje za nas zasługi Świętych Pańskich, ale w jakim stopniu Bóg je przyjmuje, zależne to jest od miłosierdzia Bożego i naszej gorliwości przy spełnianiu warunków odpustu.
Odpusty można uzyskać dla siebie albo przekazywać je za zmarłych w czyśćcu.
(Cz. 3, II. 5 Odpusty, s.129)
sobota, 15 października 2016
375. Jakie wyróżniamy odpusty?
Rozróżniamy odpusty zupełne i odpusty cząstkowe. Odpust zupełny jest darowaniem wszystkich kar doczesnych, odpust zaś cząstkowy - części kar doczesnych.
(Cz. 3, II. 5 Odpusty, s.129)
(Cz. 3, II. 5 Odpusty, s.129)
piątek, 14 października 2016
374. Kiedy Chrystus dał Kościołowi władzę udzielania odpustów?
Chrystus dał Kościołowi władzę udzielania odpustów, gdy rzekł do św. Piotra:
"Cokolwiek rozwiążesz na ziemi, będzie rozwiązane w niebiesiech". (Mat. 16,19).
(Cz. 3, II. 5 Odpusty, s.129)
"Cokolwiek rozwiążesz na ziemi, będzie rozwiązane w niebiesiech". (Mat. 16,19).
(Cz. 3, II. 5 Odpusty, s.129)
czwartek, 13 października 2016
373. Co to jest odpust?
Odpust jest to zupełne lub częściowe darowanie kar doczesnych za grzechy już odpuszczone.
***
Przy zadośćuczynieniu za grzechy Kościół pomaga nam przez udzielanie odpustów. Zasługi Zbawiciela, Najśw. Maryi Panny i Świętych stanowią niewyczerpany skarb całego Kościoła. Przez użycie zasług tego skarbca Kościół zadośćczyni Bogu za nasze winy i w ten sposób zmniejsza naszą karę za grzechy.
(Cz. 3, II. 5 Odpusty, s.129)
***
Przy zadośćuczynieniu za grzechy Kościół pomaga nam przez udzielanie odpustów. Zasługi Zbawiciela, Najśw. Maryi Panny i Świętych stanowią niewyczerpany skarb całego Kościoła. Przez użycie zasług tego skarbca Kościół zadośćczyni Bogu za nasze winy i w ten sposób zmniejsza naszą karę za grzechy.
(Cz. 3, II. 5 Odpusty, s.129)
środa, 12 października 2016
372. Co czeka nas w przyszłym życiu, jeśli na ziemi nie odpokutujemy wszystkich kar doczesnych?
Jeśli tu na ziemi nie odpokutujemy wszystkich kar doczesnych, czekają nas o wiele większe cierpienia w czyśćcu.
***
Św. Tomasz z Akwinu mówi, że nawet najmniejsza kara w czyśćcu jest bez porównania boleśniejsza od największego cierpienia na ziemi.
(Cz. 3, II. 5 Zadośćuczynienie, s.128-129)
***
Św. Tomasz z Akwinu mówi, że nawet najmniejsza kara w czyśćcu jest bez porównania boleśniejsza od największego cierpienia na ziemi.
(Cz. 3, II. 5 Zadośćuczynienie, s.128-129)
Subskrybuj:
Posty (Atom)