INSTYTUT WYDAWNICZY "PAX" WARSZAWA 1951
wydanie pierwsze

środa, 28 września 2016

362. Co ponadto winniśmy przyrzec Bogu przy spowiedzi?

Powinniśmy ponadto przyrzec Bogu przy spowiedzi, że:
1. będziemy unikali okazji, czyli sposobności do grzechów, tj. takich osób, rzeczy i miejsc, które nas zwykle do grzechu pobudzają,
2. będziemy się modlić i przyjmować Sakramenty św. często i godnie,
3. wynagrodzimy krzywdy i pogodzimy się z bliźnimi.

(Cz. 3, II. 5 Postanowienie poprawy, s.125)

wtorek, 27 września 2016

361. Jakie przyrzeczenie winniśmy złożyć Bogu przy spowiedzi?

Przy spowiedzi winniśmy złożyć Bogu przyrzeczenie, że odtąd będziemy unikać grzechów.

***
Żal za grzechy i postanowienie poprawy łączą się ściśle z sobą. Są to bowiem jakby dwie strony tej samej rzeczy. Żal odnosi się do przeszłości naszego życia, a postanowienie poprawy - do przyszłości.

Kto nie ma mocnego i szczerego postanowienia poprawy, ten nie ma też szczerego żalu za grzechy i nie może dostąpić odpuszczenia grzechów. Postanowienie poprawy winno się odnosić do wszystkich grzechów, a przede wszystkim do grzechów ciężkich.

(Cz. 3, II. 5 Postanowienie poprawy, s.125)

poniedziałek, 26 września 2016

360. Kiedy mamy wystarczający żal za grzechy?

Wystarczający albo mniej wystarczający żal za grzechy mamy wtedy, gdy żałujemy z bojaźni przed karą Bożą.

***
Żal za grzechy należy wzbudzić przed spowiedzią, a przynajmniej przed rozgrzeszeniem kapłańskim.

Żal za grzechy możemy wzbudzić w ten lub podobny sposób:
1. po gorącej modlitwie o łaskę żalu, rozważyć niezliczone dobrodziejstwa Boże w stosunku do duszy naszej i ciała, za które odpłaciliśmy się Bogu niewdzięcznością;
2. rozważać, co wycierpiał Jezus Chrystus za grzechy nasze;
3. pomyśleć, jakie nas kary czekają za grzechy już tu na ziemi, lub w czyśćcu, i rozważyć, czym jest piekło.

Wszystkie te rozważania dobrze jest robić klęcząc przed krzyżem lub ołtarzem, a zakończyć je odczytaniem lub odmówieniem z pamięci aktu żalu z uwagą i skupieniem. Wówczas na pewno wzbudzimy w sobie żal doskonały albo przynajmniej wystarczający.

"Sercem skruszonym i uniżonym, Boże, nie wzgardzisz". (Ps. 50, 9)

(Cz. 3, II. 5 Żal za grzechy, s.125)

niedziela, 25 września 2016

359. Kiedy trzeba koniecznie wzbudzać żal doskonały?

Żal doskonały trzeba koniecznie wzbudzać w niebezpieczeństwie życia, gdy nie możemy się spowiadać, a poczuwamy się do grzechu śmiertelnego.

***
Dobrze natychmiast jest wzbudzić żal doskonały:
1. gdy ciężko zgrzeszyliśmy, a nie mamy sposobności zaraz się wyspowiadać;
2. przed każdą spowiedzią;
3. codziennie wieczorem przed udaniem się na spoczynek;
4. w chwili śmierci nawet po dobrej spowiedzi.

(Cz. 3, II. 5 Żal za grzechy, s.124)

poniedziałek, 19 września 2016

358. Kiedy mamy żal doskonały?

Żal doskonały mamy wtedy, gdy żałujemy za grzechy z miłości ku Bogu, czyli w pełni przekonania, że obraziliśmy Boga, który jest Ojcem naszym najlepszym i Syna swego Jezusa Chrystusa poświęcił dla naszego zbawienia.

(Cz. 3, II. 5 Żal za grzechy, s.124)

niedziela, 18 września 2016

357. Co nas powinno pobudzać do żalu za grzechy?

Do żalu za grzechy powinna nas pobudzać myśl, że grzechami obraziliśmy Boga.

***
Jest wówczas żal nadnaturalny. Żal Judasza był niewystarczający, bo czysto naturalny. Był to żal pozbawiony ufności w miłosierdzie Boże, raczej rozpacz i lęk niż żal prawdziwy.

Nie należy również żałować za grzechy z powodu strat lub kar doczesnych (np. utrata zdrowia lub majątku, kara doznana od rodziców lub innych ludzi), chyba że kary wyraźnie uznajemy za pochodzące z ręki Bożej.

Żal nadnaturalny pochodzi z pobudek odnoszących się do Boga i jest połączony z ufnością w miłosierdzie Boże. Tak ufał syn marnotrawny w przebaczenie, znając dobroć swego ojca. Nie każdy żal nadnaturalny jest doskonały. Możemy bowiem żałować z bojaźni przed karą Bożą albo z czystej miłości ku Bogu. Tak np. jedno dziecko żałuje za przewinienie, bo się lęka surowej kary ojca, drugie nie myśląc o karze - żałuje, że tak dobrym rodzicom sprawiło ciężką przykrość. Jasną jest rzeczą, że żal drugiego dziecka ma większą wartość. Żal pochodzący z bojaźni Bożej nazywamy wystarczającym albo mniej doskonałym, bo wystarcza do odpuszczenia grzechów przy spowiedzi. Żal doskonały pochodzący z miłości Bożej gładzi grzechy bez spowiedzi, jeżeli mamy wolę z tych grzechów się wyspowiadać, a nie możemy przystąpić do Sakr. Pokuty. Należy odróżnić istotę żalu, którą jest akt rozumu i woli, od uczuciowego przeżycia żalu, które jest pożyteczne, ale nie konieczne.

(Cz. 3, II. 5 Żal za grzechy, s.124)

środa, 14 września 2016

356. Za które grzechy trzeba żałować?

Żałować powinniśmy za wszystkie grzechy, które popełniliśmy, nawet powszednie, a koniecznie trzeba żałować za wszystkie grzechy śmiertelne.

***
Żal taki nazywa się powszechnym. Żal nie może wyrażać się jedynie w słowach, ale musi pochodzić z duszy, a więc z rozumu i woli. Żal taki nazywamy wewnętrznym.

(Cz. 3, II. 5 Żal za grzechy, s.123-124)

wtorek, 13 września 2016

niedziela, 11 września 2016

353. Co należy sobie przypomnieć przy grzechach ciężkich?

Przy grzechach ciężkich należy sobie przypomnieć liczbę i okoliczności, które grzech zmieniają na inny albo powiększają go z lekkiego na ciężki.

***
Niektóre okoliczności zmieniają grzech lekki na ciężki - inne zaś sprawiają, że grzech sprzeciwia się nie jednemu przykazaniu, ale kilku przykazaniom Bożym, np. gdyby ktoś uderzył w złości ojca, matkę albo upił się, mimo że ślubował wstrzemięźliwość. Kto nie może sobie przypomnieć liczby grzechów ciężkich, powinien się zastanowić, ile razy mniej więcej je popełnił w każdym dniu, tygodniu lub miesiącu.
Przy rachunku sumienia powinniśmy dbać o to, aby:
1. racunku sumienia nie robić lekkomyślnie lub powierzchownie;
2. nie umniejszać przed sobą grzechów zwłaszcza nałogowych;
3. nie silić się na przypomnienie sobie liczby grzechów lekkich.
Można sobie ułatwić rachunek sumienia przed spowiedzią, robiąc codzienny rachunek sumienia. Ułatwieniem rachunku sumienia może być ujęcie całego naszego życia w trzech zasadniczych grupach: obowiązki bezpośrednie wobec Boga, obowiązki wobec bliźnich i świata nas otaczającego oraz obowiązki wobec siebie samego.

(Cz. 3, II. 5 Rachunek sumienia, s.123) .

wtorek, 6 września 2016

352. Co to jest rachunek sumienia?

Rachunek sumienia jest to przypomnienie sobie wszystkich grzechów popełnionych w okresie czasu, z których odbywamy spowiedź.

***
Rachunek sumienia robimy w następujący sposób:
1. prosimy Ducha Świętego, aby nam pomógł w rozpoznaniu grzechów;
2. przypominamy sobie, kiedyśmy się ostatni raz spowiadali, czyśmy wszystkie grzechy ciężkie wyznali i pokutę zadaną odprawili;
3. rozważamy po kolei wszystkie przykazania Boże i kościelne, siedem grzechów głównych, obowiązki swego stanu i zastanawiamy się nad grzechami, które popełniliśmy myślą, mową i uczynkiem;
4. staramy się poznać swój grzech główny, czyli nałogowy.

Kto po raz pierwszy idzie do spowiedzi, powinien sobie przypomnieć grzechy popełnione od tej chwili, w której zaczął świadomie rozróżniać dobro od zła; przy następnych spowiedziach trzeba sobie przypomnieć grzechy popełnione od ostatniej ważnej spowiedzi.

(Cz. 3, II. 5 Rachunek sumienia, s.122-123)

poniedziałek, 5 września 2016

351. Jakie warunki są potrzebne do godnego przyjęcia Sakramentu Pokuty?

Warunki potrzebne do godnego przyjęcia Sakramentu Pokuty są następujące:
1. rachunek sumienia,
2. skrucha, czyli żal za grzechy,
3. mocne postanowienie poprawy,
4. spowiedź, czyli szczere wyznanie wszystkich grzechów,
5. zadośćuczynienie Bogu i bliźnim.

(Cz. 3, II. 5 Istota Sakramentu Pokuty, s.122)

niedziela, 4 września 2016

350. Co Bóg sprawia przez Sakrament Pokuty w duszy człowieka?

Bóg przez Sakrament Pokuty:
1. odpuszcza grzechy po Chrzcie św. popełnione,
2. odpuszcza karę wieczną a niekiedy doczesną,
3. przywraca łaskę uświęcającą albo ją pomnaża, gdy się spowiadamy z samych tylko grzechów powszednich,
4. daje nam łaskę uczynkową do poprawy życia (łaska sakramentalna),
5. odnawia zasługi zniweczone przez grzech śmiertelny.

"Nie chcę śmierci niezbożnego, ale żeby się nawrócił niezbożny od drogi swej, a żył". (Ez. 38,11).
  
(Cz. 3, II. 5 Istota Sakramentu Pokuty, s.122)

czwartek, 1 września 2016

349. Komu Sakrament Pokuty jest konieczny do zbawienia?

Sakrament Pokuty jest konieczny do zbawienia każdemu, kto po Chrzcie św. popełnił grzech śmiertelny.
Święci nazywają Sakrament Pokuty drugim Chrztem i ostatnią deską ratunku dla grzesznika.

(Cz. 3, II. 5 Istota Sakramentu Pokuty, s.121-122)

środa, 31 sierpnia 2016

348. Na kogo po Apostołach przeszła władza odpuszczania i zatrzymywania grzechów?

Władza odpuszczania i zatrzymywania grzechów przeszła po Apostołach na biskupów i kapłanów.

***
Kapłan odpuszczając grzechy mówi: "Pan nasz Jezus Chrystus niechaj cię rozgrzesza i ja Jego mocą rozgrzeszam cię (uwalniam) cię od grzechów twoich w imię Ojca i Syna i Ducha Świętego".

(Cz. 3, II. 5 Istota Sakramentu Pokuty, s.121)

wtorek, 30 sierpnia 2016

347. Kiedy Jezus Chrystus ustanowił Sakrament Pokuty?

Jezus Chrystus ustanowił Sakrament Pokuty po swoim zmartwychwstaniu, gdy powiedział do Apostołów:
"Weźmijcie Ducha Świętego, którym odpuścicie grzechy, są im odpuszczone, a którym zatrzymacie, są im zatrzymane." (Jan, 20, 22-23).

***
Z tych słów: "którym odpuścicie grzechy... a którym zatrzymacie", wynika, że wierni są obowiązani wyznać na spowiedzi grzechy, aby spowiednik mógł osądzić, kto zasługuje na odpuszczenie grzechów, a kto nie. Już św. Pawłowi wyznali wierni swe grzechy.
"Wielu też wierzących przychodziło, oznajmiając i przyznając się do grzechów swoich". (Dz. Ap. 19,18).

 (Cz. 3, II. 5 Istota Sakramentu Pokuty, s.121)

poniedziałek, 29 sierpnia 2016

niedziela, 28 sierpnia 2016

O Sakramencie Pokuty

Jezus Chrystus sam odpuszczał grzechy w czasie swego pobytu na ziemi. Odpuszczał grzechy sparaliżowanemu, gdy mu powiedział:
"Synu, odpuszczają ci się twoje grzechy." (Mar. 2,5).
Podobnie odpuścił grzechy Marii Magdalenie słowami:
"Odpuszczają ci się grzechy" (Luk. 7,48).
A w dzień zmartwychwstania dał Apostołom władzę nie tylko odpuszczania, ale i zatrzymywania grzechów.

(Cz. 3, II. 5 Istota Sakramentu Pokuty, s.121)

czwartek, 25 sierpnia 2016

345. W jaki sposób powinniśmy przygotować do Komunii św. nasze ciało?

Powinniśmy przygotować do Komunii św. nasze ciało w następujący sposób:
1. być na czczo, tj. od północy nie przyjmować ani pokarmu, ani napoju,
2. ubrać się czysto i skromnie.

***
Kto jest chory przez miesiąc lub dłużej, może za pozwoleniem kapłana przyjąć Komunię św. raz lub dwa razy w tygodniu, mimo że przyjął lekarstwo lub posiłek w formie płynnej (np. napił się herbaty, kawy lub mleka). Nie na czczo może przyjąć Komunię św. ten, kto jest ciężko chory.

Wszystkich tych, którzy przyjmują Komunię św. podczas wieczornych Mszy św., obowiązuje powstrzymanie się od przyjmowania pokarmów przed Komunią św. przez okres określony przez biskupa danej diecezji.

Przed przyjęciem Komunii trzeba uklęknąć na oba kolana i bijąc się w piersi mówić: "Panie, nie jestem godzien, abyś wszedł do przybytku serca mojego, ale rzeknij tylko słowo, a będzie zbawiona dusza moja" (3 razy).

Gdy kapłan zbliża się z Hostią Przenajświętszą, trzeba trzymać oburącz przed sobą obrus lub patenę do Komunii św., podnieść głowę i usta otworzyć.

Hostię Przenajświętszą po przyjęciu należy zaraz spożyć, nie dotykając zębami, ani tym bardziej palcami. Po przyjęciu Komunii św. należy oddać hołd Chrystusowi, wzbudzić akt dziękczynienia i prosić o łaski. Po Komunii św. pozostaje w nas Jezus sposobem sakramentalnym 10-15 minut, potem jest obecny w nas przez łaskę uświęcającą. Po Komunii św. należy w miarę możności jak najdłuższy czas przebywać w skupieniu, później zaś po powrocie do codziennych zajęć starać się pozostać w stanie łaski.

Kto nie może przyjąć Komunii św. sakramentalnej, powinien przyjąć Komunię św. duchowo.

Ojciec św. Pius X otworzył dla wszystkich wiernych niewyczerpane źródło życia i świętości, zalecając częstą i codzienną Komunię św. Postawił tylko dwa warunki:
1. stan łaski uświęcającej,
2. dobrą intencję.

Ten drugi warunek polega na tym, by przystępować do Komunii św. nie ze względów ludzkich, np. że ktoś sobie tego życzy, że inni też przystępują, lecz dla Jezusa Chrystusa i dla dobra swej duszy.

Jeżeli nie poczuwamy się do grzechu ciężkiego spowiedź przed Komunią św. nie jest konieczna. Kto zatem praktykuje miesięczną spowiedź, a nie poczuwa się do grzechu ciężkiego, może bez obawy przynajmniej w niedzielę i święta przystępować do Komunii św. Niedzielna Komunia św. będzie drogą do Komunii św. częstszej - codziennej.

Obrzędy przy Komunii św. Przed Komunią św. ministrant w imieniu wiernych odmawia po łacinie spowiedź powszechną. W tym czasie przystępujący do Komunii św. winni wzbudzić żal za grzechy i również odmówić spowiedź powszechną.

Po spowiedzi powszechnej ministranta kapłan zwraca się do wiernych i mówi: "Niech się nad wami zlituje Bóg Wszechmogący, niech wam daruje grzechy i doprowadzi do żywota wiecznego. Amen"

"Zmiłowania, przebaczenia i odpuszczenia grzechów waszych niechaj wam udzieli Wszechmogący i Miłosierny Pan. Amen" Przy tych słowach należy przeżegnać się. Następnie kapłan zwraca się do wiernych z Hostią św. i mówi: "Oto Baranek Boży, który gładzi grzechy świata. Panie, nie jestem godzien, abyś wszedł do przybytku serca mojego, ale rzeknij tylko słowo, a będzie zbawiona dusza moja". Przystępujący do Komunii św. przyklękają, uderzają się w piersi i mówią trzykrotnie: "Panie, nie jestem godzien..." Wreszcie kapłan podaje Hostię św i mówi: "Ciało Pana naszego Jezusa Chrystusa niechaj strzeże duszy twojej na żywot wieczny. Amen".

(Cz. 3, II. 4 Komunia św., s.119-120)

środa, 24 sierpnia 2016

344. W jaki sposób powinniśmy przygotować do Komunii św. naszą duszę?

Duszę naszą powinniśmy przygotować do Komunii św. w następujący sposób:
1. być w stanie łaski,
2. mieć czystą intencję zjednoczenia się z Jezusem Chrystusem,
3. wzbudzić miłość do Boga i uświadomić sobie, że w Komunii św. przyjmujemy samego Boga.

Najlepszym przygotowaniem do Komunii św. jest uczestniczenie we Mszy św., modlitwa i praca nad doskonaleniem moralnym życia.

Grzechy powszednie nie są przeszkodą do przyjęcia Komunii św. Należy jednak przed Komunią św. za nie żałować, by w należytym usposobieniu i z jak największą korzyścią przyjąć Komunię św.

(Cz. 3, II. 4 Komunia św., s.119)

poniedziałek, 22 sierpnia 2016

342. Jakie łaski daje nam Komunia św.?

Komunia św. daje nam następujące łaski:
1. łączy nas najściślej z Chrystusem i pomnaża łaskę uświęcającą,
2. osłabia w nas złe skłonności, dodaje nam siły i ochoty do dobrego,
3. oczyszcza nas z grzechów powszednich, a chroni od grzechów śmiertelnych,
4. zapewnia nam chwalebne zmartwychwstanie i szczęśliwość wieczną.

***
Przygotowanie do Komunii św. Komunię św. należy przyjmować w stanie łaski, tj. bez grzechu ciężkiego. Kto odważyłby się świadomie przyjąć Komunię św. niegodnie, tj. w grzechu ciężkim, popełniłby grzech świętokradztwa.

"Tak więc ktokolwiek by pożywał ten chleb albo pił kielich Pański niegodnie, winien będzie Ciała i Krwi Pańskiej... Kto bowiem pożywa i pije niegodnie, potępienie dla siebie spożywa i pije, nie bacząc na Ciało Pańskie". (I Kor. 11,27-29)

(Cz. 3, II. 4 Komunia św., s.118-119)

sobota, 2 maja 2015

341. W jakich słowach kazał Jezus Chrystus pożywać Ciało i Krew Najświętszą?

Jezus Chrystus kazał nam pożywać Ciało i Krew Najświętszą mówiąc: "Jeślibyście nie pożywali Ciała Syna Człowieczego i nie pili Krwi Jego nie będziecie mieli życia w sobie". (Jan 6,54).

***
W Komunii św. przyjmujemy nie tylko Ciało Jezusa Chrystusa, ale także i Krew Jego, bo w każdej Hostii i w każdej cząstce Hostii św. jest cały Jezus Chrystus żywy z Ciałem i Krwią  swoją. Kościół rzymsko - katolicki udziela wiernym Komunii św. pod jedną postacią chleba, bo pod jedną postacią przyjmujemy całego Jezusa Chrystusa żywego, a więc z Ciałem i Krwią, i Bóstwem Jego. Sam Jezus uczy: "Kto pożywa tego chleba, żyć będzie na wieki". (Jan 6,59). Pod postacią wina łatwiej może ulec Najśw. Sakrament nieuszanowaniu przez rozlanie. Ponadto Komunię św. pod postacią wina trudniej byłoby przechowywać i rozdzielać.

Komunię św. nakazał Kościół przyjmować przynajmniej raz w roku w czasie wielkanocnym (IV przykazanie kościelne) i w niebezpieczeństwie śmierci.

 (Cz. 3, II. 4 Komunia św., s.118)